Aslında o kadar çok şey var ki yazmak istediğim...Ama nerden başlasam nasıl anlatsam bilemiyorum.Daha dün gibi Aşkabatta projenin en cafcaflı zamanında o testi alıp iki çizgiyi gördüğüm gün.Salak bir gülümseme oturmuştu yüzüme.Sonra dedim :Aşkım ben hamileyim,o da dedi ki:İyi ...İki şaşkının salak cümleleriydi bunlar.Sonra ilk kez onu ultrasonda gördük.Minicik kalbi pıt pıt atmaya başlamıştı.Rus doktor arka fonda bıdır bıdır anlatıyordu birşeyler ama ben ne dese duyamaz haldeydim.İçimde bir kalp bir insan...Düşündükçe tüyleri diken diken ediyor bu düşünce.Zamanla alıştım ona.Her günü bir başka heyacandı hamileliğin.Cinsiyeti merak ediyorduk..ben dedim erkek..ne bileyim içime doğmuştu işte.Aytuğ kız diyordu ama ultrasonda görünce erkek olduğunu döküldü gözünden yaşlar..Meğersem gizli gizli erkek istermiş kendileri..Ama hep aynı cümle vardı akıllarda..Eli ayağı düzgün olsun da..Çok klişe ama ne kadar da doğru.Hergün şükrediyorum sağlıklı olduğuna.
8 ay çalıştık oğlumla şantiyelerde.İndik çıktık katları.Detay çizdik,toplantılara katıldık,kavga ettik,toz yuttuk...Alışsın, erkek adam değil miydi:)Projemizi bitirdik atladık uçağa geldik ülkemize.2 ay ananemiz baktı bize mis gibi.Yedik içtik yattık.Besledim oğluşumu.Kocaman oldu karnım ve sonunda geldi çattı doğum günü..
Heyecan,korku,heves...o kadar çok duygu vardı ki aklımda doğuma girerken.En çok da merak belki.Uyudum uyandım kollarıma verdiler oğlumu.Çok güzeldi tek hatırladığım bu.Sarıydı,misti,candı,benimdi.Benim oğlumdu.Canımdan can kattığımdı.İyi ki doğurduğumdu.
Hoş geldin yol arkadaşım,can yoldaşım..İyi ki doğdun...
