 |
| Ben uyurken baba-oğul kaynaşmışlar bile.. |
 |
| ilk sarılmamız.. |
 |
| Dünyamızdaki ilk dakikaları |
23 ocak 2012 günü 39+5 te artık bir türlü gelemeyen oğlumuzun akibetini öğrenmek için son kez kontrole gitmiştik.Baştan beri normal doğum istiyordum.O yüzden son haftaya gelmiştik ki çok sevgili Drum beni bırakıp yurtdışına gidene kadar!Ben yine de moralimi bozmayıp hastanedeki diğer doktora kontrole gittim.Eşim tüm yol boyunca beni teselli etti.Sabah yapılan kontrolümüzde bebeğin amniyotik sıvısında kirlenme olduğu tespit edildi ve acil sezeryana alındım.Hiç ama hiç hazır değildim.Doktor saat 3'te çantanı al gel deyince ağlamaya başladım.Ama yapacak bir şey yoktu.Doktora güvenmek zorundaydım.Hemen eve gidip zaten haftalardır hazır olan çantamı aldık doğru hastaneye gittik.Bu arada kardeşlerime ve kayınvalidemlere haber verdik.Apar topar geldiler.Annem ve babam zaten yanımdaydılar.Kız kardeşim de doktor olduğu için büyük bir cesaretle doğumuma girdi ve doğum fotoğrafçımız oldu:)O ana kadar doğumla ilgili kurduğum tüm hayallerim yıkılmıştı.Normal doğuramayacak olmam bir yana epidural anestezi bile yapılamayacaktı.Maalesef saat 3'te genel anestezi ile bayıltıldım.Gözümü açtığımda saat 4e 10 vardı.İnanılmaz bi ağrı ile uyandım ve yanımdaki sepette oğlum bana bakıyordu.Biraz zor bir sezeryan geçirdiğim için detayları burada anlatıp doğuma gidecek anne adaylarını korkutmak istemem.İki gün sonra bebeğimi anca kucağıma alabildim.Bu güzel fotoğraf karesi de o günden.İki gün sonra kucagıma aldığım için çok üzülmüştüm ama bebeğimin sağlıklı olması herşeyden önemliydi.Neyseki sağ salim birbirimize kavuştuk kuzucuğumla...Darısı isteyen herkesin başına...
